Translator: Mui Poopoksakul | Author: Prabda Yoon | Work: Kwam Na Ja Pen | Original Language: Thai | Genre: Short story

… ฉันนั่งเฉยๆอยู่ได้ไม่กี่เดือน ดั้งจมูกของฉันก็ต้องทำหน้าที่รองรับแว่นกรอบดำ เพิ่มความมั่นใจให้ฉันเป็นกอง ใครถาม ฉันก็บอกว่าจู่ๆสายตาของฉันมันก็เล่นตลก เกิดผิดปกติขึ้นมาเองโดยไม่คาดฝัน ไม่รู้เหมือนกันว่ามันสั้น หรือยาว หรือเอียง แต่ที่แน่ๆคือมันมองอะไรไม่ค่อยชัด ยิ่งเวลาต้องมองผลิตภัณฑ์สินค้าที่ฉันมีหน้าที่ต้องขาย สภาพสายตายิ่งขุ่นมัวอย่างไรชอบกล ไม่ได้ไปถามความเห็นจากจักษุแพทย์ที่ไหนหรอก ตัดสินใจซื้อแว่นใส่เองเลย ถือเป็นเรื่องของจิตวิทยามากกว่า ใส่แล้วโลกทัศน์ชัดเจนขึ้น ทำงานสะดวก ขายของเก่ง เจอใครๆก็เรียกพี่ ฉันเพิ่งรู้สึกถึงรสชาติของการได้เป็นพี่ของคนที่ไม่ได้เกี่ยวดองปรองญาติ ช่างเป็นความรู้สึกที่สร้างพลังลึกลับมหาศาลระหว่างทรวงอก ช่วยเพิ่มเติมความฮึกเหิมให้กับชีวิตประจำวัน แต่บางทีฉันก็ต้องระงับความรู้สึกนั้นเอาไว้ ไม่ให้ประเจิดประเจ้อจนออกนอกหน้า ฉันต้องแกล้งบอกไปว่า ไม่ต้องมาเรียกพี่หรอก อายุก็ไล่เลี่ยกัน แต่ในใจของฉันบอกว่า ถ้าเจอกันคราวหน้าแล้วมึงไม่เรียกกูว่าพี่ละก็ กูจะไม่คบกับมึงอีก …

… I sat there for no more than a few months before the bridge of my nose acquired the job of holding black-rimmed glasses. They gave me loads of confidence. Whenever anybody asked, I said my eyes suddenly started playing tricks on me. They went bad out of nowhere. I didn’t know if I was nearsighted or farsighted, but I knew for sure that I couldn’t see very clearly. My eyes were suspiciously blurry in particular when I had to stare at the products that I had to promote. I didn’t consult any doctors. I just decided to buy my own glasses. It was more of a psychological matter. When I wore them, my view of the world was clearer. It was easier to work with them on. I was better…

View original post 545 more words

Advertisements